Wij zijn bezig met het ontwikkelen van een e-learningmodule voor de zorg, welke op Permanente-educatie.nl gaat draaien. Nu ben ik niet zo’n voorstander van zogenaamde “doorkliklesjes”. Vaak is dit alleen tekst met foto’s en afbeeldingen. Soms een animatie of videofilmpje als we geluk hebben. Zulke lessen “leven” niet. Toch ontkomen ook wij hier niet helemaal aan. Daarom hebben wij doelbewust een 3e persoon in de lessen gebracht die fungeert als een coach. En om geheel in stijl te blijven met de afkorting PE van Permanente educatie, hebben we deze Professor Educare genoemd. Wordt leren zo wat leuker?

Op e-learning.nl staat het artikel “weg met leuk” van Erik Huisman. Veel e-learingmodulen zijn saai en de roep om leukere e-learningmodulen door zowel cursisten als e-learning professionals wordt telkens gehoord. Erik Huisman geeft in het artikel aan dat veel leerervaringen helemaal niet zo leuk zijn. en dat leren moet gebeuren in een veilige omgeving. Niks mis daarmee, alleen we blijven zitten met cursisten die leren via het internet gewoon niet leuk vinden. En is motivatie niet een van de randvoorwaarden om sowieso te kunnen leren?

Hoe komt het nu dat veel e-learningmodulen niet leuk (genoeg) zijn? Ik noem een paar redenen:

• Geen passie: een e-learningmodule mist een enthousiaste docent en als ik terugdenk aan mijn schooltijd, vond ik de lessen leuk waar een enthousiaste leraar voor de klas stond. Geen non-verbale communicatie dus
• Klik-maar-door-pagina’s: veel tekst met hier en daar een afbeelding, tussendoorvraagjes, en een filmpje. Teksten lezen vanaf een scherm is veel minder prettig dan van papier en daarbij worden de teksten vaker gescand dan gelezen.
• Individueel: alleen leren achter je computer, met een beetje geluk zit er ergens een forum in waar je kunt communiceren met anderen en met nog een beetje geluk wordt dit forum ook nog gebruikt ook.
• Eenrichtingsverkeer: veel e-learningmodulen gooien kennis over de schutting en het is je eigen verantwoordelijkheid dat je deze kennis ook opvangt en dus dat je wat leert. Zou deze passieve vorm van leren veel effect hebben? het boek rechtop: iets overdreven, maar veel e-learningmodulen zijn eigenlijk een kopie van het leerboek, maar dan in een e-learningmalletje gegoten. Het middel verandert van boek naar computer, maar de inhoud niet.
• Veel theorie: veel e-learningmodulen behandelen netjes de theorie van een bepaald onderwerp, maar veel cursisten denken vanuit de praktijk. Theorie staat te ver van hen af.
• 10% leren van wat we lezen: als we kijken naar hoeveel we leren bij welke activiteit van ons (zie afbeelding “How the brain learns” van David Sousa), dan leren we niet zoveel van lezen, maar 10%! Iedereen wil eigenlijk wel leren, maar als ik veel tijd stop en ik leer weinig, dan vind ik dat ook niet leuk…

Ik heb ook nog niet de graal gevonden, maar met bovenstaande punten in het achtergrond, kan ik e-learningmodulen ontwerpen die meer aansluiten bij de cursisten, want leren moet leuk zijn, ook via e-learning! Dat is mijn uitdaging.

Vandaag zijn we op het Symposium van MedischOnderwijs.nl geweest. MedischOnderwijs.nl is een portaal waar zo rond de 1000 e-learningmodulen staan, waar grofweg de helft toegankelijk is voor iedereen. Een gedeelte is dus ook betaald en dat blijft ook in de zorg een drempel, zo bleek uit reacties uit de zaal. Het leuke was dat er heel veel korte presentaties waren van vooral professoren. In de foyer stonden uiteraard wel wat commerciele aanbieders.

Wat me ook nog opviel, is dat er geen hele flashy e-learningmodulen gepresenteerd werden. Veel modulen zijn door de UMC’s zelf gemaakt. Maar het enthousiasme waarmee de modulen werden gepresenteerd was leuk om te zien.

Ik zie veel overeenkomsten met het onderwijs. Niet veel geld, goede bedoelde medewerkers die goede modulen bouwen met beperkte software, veel gedrevenheid om de computer in te zetten in het onderwijs en graag ergens anders content vandaan halen. Maar ook content die door anderen is gemaakt, niet gebruiken omdat het net niet helemaal is…

In de wandelgangen hoorde we ook dat niet alle modulen werken in ziekenhuizen, vanwege de hoge beveiligingsinstellingen. Ook de term COO (Computer Ondersteunend Onderwijs) werd veelvuldig gebruikt. Tijd geleden dat ik die term gehoord heb. Was dat niet voor het eerst in het PRINT-project begin jaren ’90?