Op onderwijsvanmorgen.nl las ik het bericht van Henk Witteman over verschillende leertheorieën als je bijvoorbeeld Franse woordjes wilt leren. Maar met name viel me de mooie metafoor op om het sociaal constructivisme simpel uit te leggen:

Kijk naar het menselijk brein als naar een stad met straatjes, pleinen, boulevards en wegen. Het is een voor jou onbekende stad en je moet er je weg vinden naar een bepaald adres.
Wat doe je om de stad te leren kennen?
a) Je roept een taxi aan en je laat je brengen.
b) Je gebruikt je Tomtom om je de weg te wijzen.
c) Je gebruikt een kaart, je vraagt de weg.

Met welke methode leer je de stad het beste kennen? Iedereen zal zeggen antwoord C.

Waarom? Je hebt zelf inspanning geleverd. En met zelf inspanning leveren, leer je het meest. Maar nog belangrijker: je kennis van de stad construeer je zelf en wordt op de manier die het best bij jou past opgeslagen.
Het sociaal constructivisme leert ons dat je het beste leert in context en door je in te spannen.

Tussen weten en doen zit nog een groot verschil…

Onderstaand filmpje geeft een leuke introductie wat eigenlijk digitale didactiek omvat. Met name aan het einde van het filmpje komt de uitdaging aan bod. Opleidingen moeten opnieuw ontworpen worden. Dus niet het bestaande een beetje gaan veranderen om wat meer met ICT te gaan doen. Maar vanuit de visie van het sociaal constructivisme opleidingen ontwerpen waar ICT niet erbij, maar noodzakelijk onderdeel is van het onderwijs.

H v B heeft dit filmpje gemaakt, maar ik ben er nog niet achter wie zij is.