De term persoonlijk kennismanagement bestaat, weet ik sinds vandaag. Het verbaast me eigenlijk ook niets. Op wikipedia staat hierover:

Persoonlijk kennismanagement (PKM) is een concept dat is ontstaan uit kennismanagement (KM), informatiekunde, marketing en cognitieve menselijke vaardigheden. PKM voorziet de individuele kenniswerker van methoden en technieken om de persoonlijke kennishuishouding te organiseren en beheren, maar ook om die kennis te profileren.

Uiteraard zijn bij persoonlijke kennismanagement Web 2.0 toepassing belangrijk zoals weblogs, wiki’s, podcasts, RSS-feeds, webvideo en webservices met open API’s. Persoonlijk kennismanagement heeft twee doelen:

1. als middel om effectiever en effienter de persoonlijke kennis te kunnen beheren en ontsluiten (Persoonlijke informatiekunde).
2. als middel om die kennis, kunde en vaardigheden ook naar anderen te kunnen profileren (Persoonlijke profilering).

Met de persoonlijke profilering heb je gelijk een van de pijlers van digitale didactiek (prof. Robert-Jan Simons) te pakken, namelijk uitdragen. En door te bloggen leg je ook relaties, en werk je aan je eigen competenties.

Ik vraag me af waarom bedrijven niet veel meer gebruik maken van social software (met name blog en wiki) om (persoonlijk) kennismanagement te stimuleren. Het is leuker is om te doen dan grote documenten op een kennismanagementsysteem te plaatsen die weinig uitnodigend zijn om door een ander door te worden gelezen. Daarnaast bevatten weblogs veel meer ervaringen en koppelingen naar andere weblogs/sites en zijn actueler. Dit is ook een van de redenen dat Google bijdragen op weblogs hoger waardeert dan standaard webpagina’s.

Ik zie genoeg mogelijkheden, ben benieuwd wanneer organisaties deze eenvoudige maar krachtige vorm van kennis delen en persoonlijke ontwikkeling gaan zien.Ik vraag me dus niet af of ze het gaan zien, maar wanneer!

Van de ondernemerskalender 2008 scheurde ik al maanden geleden het bericht”Iedere ondernemer een eigen weblog?” Omdat de punten die genoemd mij wel aanspreken heb ik deze bewaard en nu kwam ik hem weer tegen. Waar ga ik dit laten? Keuze was snel gemaakt: blog erover en ik heb het voor jaren bewaard en het is snel terug te zoeken.

Dus ben je ondernemer? Dan kunnen de volgende punten interessant zijn om je eigen weblog te beginnen:

1. als je snel een persoonlijke relatie met klanten en potentiele klanten wilt opbouwen (zeker als je daarbij ook schrijft over zaken uit je persoonlijke leven)
2. Als je jezelf en je bedrijf wilt positioneren als kennisleider of autoriteit binnen je vakgebied of branche (door actualiteiten en ontwikkelingen te voorzien van jouw deskundige mening bijvoorbeeld).
3. Om te gebruiken voor kennisuitwisseling en kennismanagement (je creert als het ware een centrale plek waar kennis wordt gedeeld).
4. Om een direct kanaal naar de media te hebben (journalisten zijn regelmatig op zoek naar deskundigen op allerlei gebied en weblogs staan hoog bij Google).
5. Om te geburiken voor de werving van nieuw personeel (mensen willen bijvoorbeeld graag bij een leuk bedrijf werken en met een weblog kun je veel leuke kanten van je bedrijf delen)
6. Om beter vindbaar te zijn via zoekmachines (Google en andere zoekmachines plaatsen websites die regelmatig worden bijgewerkt en groot aantal links hebben namelijk hoog op hun lijsten).
7. Tot slot is een weblog een van de goedkoopste PR-instrumenten die er zijn…

Dit zijn natuurlijk voor zakelijk overwegingen. Zelf vind ik punt 2 en 3 over kennisuitwisseling en kennismanagement de sterkste argumenten. Ze sluiten het meeste aan met de didactische mogelijkheden van webloggen in leertrajecten.

Zo, het artikel kan in de oud papier-bak.

Er worden heel wat trainingen (en curssusen en opleidingen) verzorgd. De evaluaties zijn meestal positief, want de broodjes, koffie en cursusleider waren allemaal oke, de sfeer was gezellig en we hebben nog wat geleerd ook…

Terecht wordt in “Leren in organisaties”, april 2008 afgevraagd waarom trainingen niet effectief zijn. Wat is het rendement van een training? Dit is natuurlijk lastig om te meten, maar er zijn wel mogelijkheden om het in ieder geval inzichtelijk te maken. Niet in cijfers, want dat zegt niet zoveel. Een voorbeeld toen ik zelf les gaf op de basisschool: een leerling heeft op het rapport voor hoofdrekenen een 7,5. Een ruime voldoende. Maar heeft deze leerling dit met twee vingers in de neus gedaan of heeft de leerling heel hard geoefend om vanaf een 6,5 op het vorige rapport een heel punt hoger te scoren op dit rapport. In het laatste geval heeft de leerling veel meer geleerd en niet alleen hoofdrekenen, maar ook bijvoorbeeld doorzettingsvermogen. Het leerproces is dus eigenlijk interessanter dan het eindresultaat.

Om leerresultaten na een training inzichtelijk te maken zijn verschillende mogelijkheden, maar eigenlijk gaat het erom dat de cursist expliciet zijn (/haar) leerervaringen verteld in combinatie met zijn praktijk. Door dit te vertellen, of nog beter, op te schrijven, wordt de cursist gedwongen goed na te denken wat hij opschrijft en dus zorgvuldiger en nauwgezetter zijn toegepaste kennis en ervaring deelt

Mogelijkheden voor deze vorm van kennis delen zijn:
- presentatie aan de collega’s
- artikel schrijven
- wiki aanvullen
- weblog bijhouden
Deze laatste mogelijkheid wordt nog heel weinig toegepast. Jammer is dat, want het leerproces van een cursist wordt dan pas echt inzichtelijk. Daarnaast is het schrijven van een weblog geen eenmalige actie, wat leren ook niet is. Tel daarbij ook dat medecuristen en collega’s de weblogs kunnen lezen en erop kunnen reageren. Dit laatste is belangrijk, want reacties zetten de cursist weer aan het denken en dus aan het leren. Zie ook mijn andere bijdrage over de didactiek van webloggen.

Het gebruik van weblogs in organisaties is een praktische en krachtige manier om kennismanagement en de leerontwikkeling van medewerkers inhoud te geven. Alleen de drempel van regelmatig bloggen en je kennis en ervaringen durven te delen moet nog genomen worden…

De meningen lopen uiteen over bloggen. In ieder geval groeit het aantal weblogs enorm. Via Jan van den Berge kwam ik uit op dit filmpje waarin bloggen wordt uitgelegd in “plain English”. Eerder schreef ik al over soortgelijke fimpjes over wiki en RSS.

Het filmpje is bedoeld om weblogs uit te leggen. Halverwege gaan ze in op het belangrijkste: wat doe je ermee? Naast het lezen van elkaars weblogs, kan je reageren op elkaar en linken naar elkaar. Wilfred Rubens heeft onlangs een goede presentatie gehouden over de didactiek van weblogs (en wiki’s). Hij geeft de volgende didactische argumenten voor leren met behulp van weblogs:

• Informatie, kennis en ervaringen met anderen te delen (uitdragen). Ook als docent.
• Leggen van relaties tussen (bijdragen van) verschillende personen, sociale interactie. Ook van externen!
• Meerdere perspectieven van een onderwerp komen aan bod
• Online redeneren stimuleren.
• Expliciet werken aan schrijfvaardigheden.
• Persoonlijk karakter stimuleert deelname.
• Japans-Taiwanees onderzoek: studenten prefereren weblogs boven ELO
• Bijdragen (de reacties er op en de relaties met andere bijdragen) analyseren.
• Geven van feedback.
• Reflecteren op het eigen leren (bijv. als digitale portfolio’s).
• Eigen kennis op peil houden (informeel leren).